Poomjai_ASry 的个人资料Lovelove照片日志列表更多 工具 帮助

日志


ไม่สบายใจ

ตอนนี้เกิดความไม่สบายใจอย่างใหญ่หลวง
ถึงขนาดนอนไม่หลับเลยทีเดียว
 
เบื่อๆ  งงๆ  เซ็งๆ
ไม่อยากมีเวลาว่างเลย
อยากทำอะไรที่เกิดประโยชน์กับคนอื่นบ้าง
เผื่อจะทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น
 
อยู่เฉยๆก็ฟุ้งซ่าน
อ่านหนังสือก็ไม่รู้เรื่อง
แล้วกรูจะสอบ TU GET ผ่านไม๊เนี่ย
 
ไปสอบเป็นตัวแทนประกันชีวิต
ก็เสือกสอบได้อีก
แต่แม่งไม่รู้จะหาลูกค้ายังไง
ตอนแรกบอกว่าให้ไปทำพาร์ทไทม์
ก็อุตส่าห์ดีใจ
จะได้มีงานทำมีเงินใช้
ไปๆมาๆให้กรูไปขายประกันซะงั้น
ไม่ถนัดที่สุดเลย
 
คนอื่นอาจจะมองว่าเป็นคนพูดเก่ง
เป็นถึงพิธีกรประจำคณะ
แต่นี่มันไม่เหมือนกันนี่หว่า
ให้ไปยืนแนะนำสินค้ายังถนัดกว่า
แต่นี่ให้ไปขายประกันถึงที่
 
เซ็งเลย
เหมือนโดนหลอก
คาดหวังกับงานแรกค่อนข้างมาก
ตั้งใจอ่านหนังสือแทบตาย
ผลก้ออกมาอย่างที่ใจหวัง
แต่งานที่จะต้องทำนี่สิ
ไม่ใช่อย่างที่เราเข้าใจตั้งแต่ต้น
ผิดที่เราเองแหละไม่ถามอะไรให้แน่นอน
ดีไม่โดนหลอกไปขายตัวนะเนี่ย
 
ความรู้สึกที่โดนคนใกล้ตัวปฏิเสธ
ไม่อยากคุยด้วย
เพราะว่าเราทำประกัน
สาหัสนะ
ไปขายคนอื่นที่ไม่รู้จักคงจะไม่รู้สึกแย่เท่านี้
นี่มันลุงป้าน้าอาเราทั้งนั้น
 
มีการบอกว่าเรานี่เก่งสอบอะไรก็ได้ทั้งนั้น
แต่ถ้ารู้ว่ามาสอบเป็นตัวแทนประกัน
จะไม่ให้สอบตั้งแต่ต้น
กรูก็ไม่รู้เหมือนกัน
เค้าบอกให้ไปสอบก็ไป
คิดว่าสอบเข้าทำงานในบริษัทธรรมดา
เสือกเป็นการสอบเป็นตัวแทนประกันชีวิตซะนี่
 
โอ้ย..................เซ็งจิตที่สุด
 
********************************************************
 
คิดถึงมากมาย
แต่โทรไปแล้วรู้สึกแย่ลง
ยังงี้ไม่โทรดีกว่า
กำลังใจหมดลงไปอีก 20%
 
เรามัวแต่ยึดติดกับอดีตที่ผ่านมา
ยึดติดกับสิ่งดีดี
ยึดติดกับคำพูดที่แสนหวาน
ยึดติดกับการกระทำที่แสนดี
แต่ยังไงมันก็คืออดีต
 
ปัจจุบันมันไม่ใช่อย่างนั้นแล้ว
เปลี่ยนไปแล้ว
เปลี่ยนทั้งเวลา
เปลี่ยนทั้งการกระทำ
 
แล้วเรายังจะมายึดติดให้เสียใจอีกเพื่ออะไร
 
ไม่ใช่ว่าจะไม่มีใครเข้ามา
แต่แค่หวังว่าวันเวลาในอดีตมันจะกลับมาใหม่อีกครั้งนึงแค่นั้นเอง
 
 
แล้วเมื่อไหร่จะมีใครใหม่
ในเมื่อหัวใจยังไม่เปิดรับใคร
แล้วเมื่อไหร่จะมีใครใหม่
ในเมื่อหัวใจยังรอคนเดิมอยู่ตลอดเวลา
 
ทั้งๆที่รู้อยู่แล้ว
ว่าไม่มีใครจะเดินย้อนกลับมาทางเก่าๆ
ทางเดินที่ผ่านมาอย่างขรุขระหรอก
 
แต่เรากลับยืนรออยู่ที่เก่า
ที่ซึ่งเรามีความสุขที่สุด
 
รอจนตายเค้าก็ไม่กลับมา
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

อดทน

แม้ว่าจะต้องเสียความรักไป
แม้ว่าจะไม่เหลือใครสักคน
แม้ต้องเจ็บต้องชำกี่หน
แต่คนคนนี้ไม่ท้อใจ
 
 
แม้ว่าในวันนี้มีน้ำตา
จะข่มมันให้ไหลอยู่ข้างใน
ความฝันนั้นจบไป
แต่ยังเหลือตัวฉัน 
 
**************************
 
 
 

ไม่เข้าใจ

อยู่ดีดีก็ไม่คุยกัน
อยู่ดีดีก็ไม่โทรหากัน
อยู่ดีดีก็ไม่ทักทายกัน
งง
 
อยู่ดีดีก็ไม่อยากคุย
อยู่ดีดีก็ไม่อยากโทร
อยู่ดีดีก็ไม่อยากทัก
งง
 
กูต้องทำตัวยังไงหว่ะเนี่ย
ถ้ากูเป็นพี่
เมิงช่วยทำกับกูเหมือนกับที่เมิงทำกับพี่คนอื่นได้ไม๊
อยากให้มันมากมาย
 
 
กูเบื่อ
 
 
เบื่อที่จะต้องคอยเป็นคนที่ง้ออยู่ตลอดเวลา
เบื่อกับการที่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ
 
เบื่อตัวเองหว่ะแม่ง
 
เดี๋ยวก่อนเถอะเมิง
 
อยากผอมกว่านี้
อยากสวยกว่านี้
อยากเป็นคนดีกว่านี้
อยากทำทุกอย่างให้ดีกว่านี้
อยากให้ทุกๆอย่างดีกว่านี้
 
 
***กูยังรักเมิงอยู่ไม๊เนี่ย***
อันนี้ต้องทบทวน
 
 
***แต่เมิงไม่ได้รักกู***
อันนี้เรื่องจริงไม่ต้องรอทบทวน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

เรื่อยๆเหนื่อยก็พัก

ใกล้สอบเข้ามาทุกทีๆ
เวลาอ่านหนังสือก็ไม่ค่อยมีเนื่องจากต้องแก้รายงานฝึกภาค
ส่งไปเป็นแรมเดือนแต่เพิ่งให้มาแก้ตอนใกล้สอบ....กำ
 
เวลาที่เหลือในรั้วมหาลัยก็กำลังจะหมดลง
อีกไม่กี่เดือนก็จะจบแล้ว
เร็วจัง
ยังมีอะไรที่อยากทำอีกมากมาย
อยากไปค่ายสร้างสักแห่งเพื่อเพิ่มรสชาดให้กับชีวิต
อยากไปเที่ยวกับแก๊งค์เพื่อนรักสักครั้ง
เพราะตั้งแต่เข้ามหาลัยยังไม่เคยได้ไปเที่ยวที่ไหนกะเพื่อนเลย
อยากเปิดร้ายขายของที่ตลาดนัด
กะว่าจะรวยก่อนจบ
แล้วก็อีกมากมาย
 
เวลาที่เหลือจะเอาให้คุ้มเลย
 
จะเรียนให้ได้เกียรตินิยม
จะทำทุกกิจกรรมที่มีโอกาสได้เข้าร่วม
จะหางานทำก่อนจบการศึกษา
จะทำให้พ่อแม่ภูมิใจ
 
รักตัวเองดีกว่าครับท่าน
 

สับสน

ตอนนี้อยู่ในช่วงสับสน
ระหว่างการทำให้ตัวเองมีความสุข
กับการฝืนทำให้ตัวเองมีความสุข
ไม่รู้ว่าตอนนี้พยายามทำอะไรอยู่
 
การทำให้ตัวเองมีความสุข
คือการไม่รับรู้
คือการไม่เจอ
คือการไม่รับโทรศัพท์
เป็นการทำเพื่ออนาคต
เพื่อความสุขที่จะเกิดขึ้นในอนาคต
เพราะว่าการทำแบบนี้เป็นการทำใจเพื่อความสุขในภายภาคหน้า
 
แต่ตอนนี้กลับทุกข์
ค่าของความรู้สึกมันยากต่อการตัดใครคนนี้ออกไปจากชีวิต
 
เราพยายามที่จะไม่รับรู้ พยายามไม่ให้ตัวเองเป็นเครื่องมือทางการศึกษากับใคร
แต่ก็อดห่วงไม่ได้จริงๆ
 
ตอนนี้รู้แล้วว่า
การรักใครสักคนมันง่ายกว่าการลืมใครคนนั้นมากๆๆๆๆๆๆ
 
รู้อนาคตอยู่แล้วว่ามันจะเป็นยังไง
ก็เพราะว่ารู้อนาคตไง
ก็เลยต้องรีบทำใจ
 
ไม่อยากพบเจอเพราะมีผลต่อการลืม
ไม่อยากพูดคุยเพราะมีผลต่อความสัมพันธ์
ไม่อยากคิดถึงมันเพราะว่ามันไม่คิดถึงเรา
 
แต่ทำไม่ได้ในตอนนี้
 
หาใครสักคนมารักกูที กูจะได้ลืมไอ้ผู้ชายคนนี้สักที